Suela

12 captures26 Oct 2003 – 17 Jun 2010successfailAbout this captureCOLLECTED BY Organization: Alexa Crawls Starting in 1996, Alexa Internet has been donating their crawl data to the Internet Archive. Flowing in every day, these data are added to the Wayback Machine after an embargo period. Collection: Alexa Crawls Starting in 1996, Alexa Internet has been donating their crawl data to the Internet Archive. Flowing in every day, these data are added to the Wayback Machine after an embargo period. TIMESTAMPSThe Wayback Machine – https://web.archive.org/web/20100617235832/https://www.argjiro.net/albi/blue/?book=1&chapter=6&subchapter=1
Pjesë nga Yjet nuk vishen kështu.

[…]
– Ti kërkon një shpjegim, Mauro, – pyeti Suela pa u përpjekur më t’i mbante lotët, – ti do që unë të të jap një shpjegim, kështu?
– Po. Mendoj se të paktën më detyrohesh një shpjegim, çfarëdo qoftë ky.
– Pse, çfarë ndryshon po të dish të vërtetën? Kjo do të ta bënte më të lehtë ndarjen prej meje?
Ai kësaj here nuk përgjigjet.
– Do më thuash se kam bërë pyetje më inteligjente herë të tjera, kështu, – këmbëngul Suela.
Vë duart në pulovrin që i mbulon krahërorin. Mbyll sytë një hop. Lotë të tjerë i rrëshkasin faqeve duke shkuar edhe këta në pikën e stërmadhe nën mjekër. Mauro vë dorën poshtë fytyrës së saj dhe e pret ujin e kripur tek shkëputet. Suela hap sytë, fut duart nën pulovër dhe bën disa lëvizje të vogla të cilat ai i ndjek me mpirje. Ajo shkopsit këmishën prej fanellate, ngre kanatierin sipër gjirit. Merr frymë thellë dhe zbulon lëkurën me një lëvizje të shpejtë, agresive.
– Lexo shpejt këtu, se kam ftohtë.
Mauro i ngul sytë mbi lëkurën e mbushur me njolla të vogla të murrme, shumë njolla, një mizëri vulash shumëngjyrëshe. Lexon fjalën mes atyre insekteve. Puttana, në gjuhën e Suelës. Ai e di ç’do të thotë ajo fjalë në atë gjuhë që nuk e njeh.
Ajo ul rrobat dhe dridhet. Një zë femëror njofton vonesën e një treni që duhet të mbërrijë prej veriut të kontinentit. Treni do të vonohet rreth gjysmë ore. Mauro përtyp tronditje për një copë herë të gjatë.
– Suelë.
– Tani ti e mësove. Të duket… a të duket një shpjegim i mjaftueshmëm?
– …
– S’është nevoja të bësh pyetje të tjera, kaq të mjafton, kaq të mjafton? Të mjafton apo jo?
– Nuk ke të drejtë të ikësh për këtë, – zvarritet mes fjalësh të pakuptimta Mauro Kanetti.
– Si the?
– Që s’ke të drejtë ta shuash veten dhe mua kështu, vetëm për faj të kësaj llahtarie. S’ke të drejtë ta prishësh dashurinë tonë ngaqë ata kriminelë…
– Ah, jo?
– Suelë, mos më lër.
– Nuk mundem, Mauro. Nuk…
– Të përgjërohem.
– Kam nevojë të iki. Të lutem!
– Edhe unë të lutem, pse lutja jote ka të drejtë të egzistojë dhe imja jo?
– Nuk thashë ashtu, por unë kam vendosur prej kohësh të largohem dhe ti e dije. Ne nuk mund të rrojmë bashkë. Unë nuk mund të rroj dot me askënd. Jo kështu.
Ajo qan tani me zë të lartë. Ndonjë kalimtar kthen kokën si me bezdi e vazhdon rrugën pa shumë vëmendje.
Ai përpiqet ta përmbajë dëshpërimin. Ç’të drejtë ka ta rrëfejë atë para përmasave të dëshpërimit të saj? Siekeniemrin ka kthyer shpinën, por nuk është larguar. Ndihmomë ti të paktën, i lutet Mauro pa zë, por burri i ri është i përqendruar – pa dobi – të ndihmojë vetveten.
– Mund ta fshijmë me një operacion plastik, Suelë, – provon Mauro me një zë të shfytyruar, – e kam fjalën për…
– Shshsht.
Ajo i vë dorën mbi buzë. Tani nuk qan më. Fytyra i ka marrë pamjen e një çarçafi të shtrydhur tepër në centrifugën e larëses të rrobave. Suela e puth në të dy faqet.
– Do të të kisha dashur sikur të ishte ndryshe, Mauro. Do kisha kaluar me ty jo një jetë, por pesë të tilla.
– Pse nuk ulemi në një kafene Suelë. Pse nuk flasim shtruar? Ti ke nevojë për ndihmë. S’ke të drejtë t’i përshpejtosh gjërat kështu. Po të duash jeto vetëm këtu për disa kohë, në këtë qytet, merr gjithë kohën që të duhet, por mos u largo që këtej. Ti nuk mundesh të…
– I kemi folur të gjitha, i dashur. U bë një javë që flasim, edhe pse s’ta kisha treguar psenë e vërtetë, tani jam e vdekur për gjumë, nuk kam më fuqi të flas.
– Edhe unë.
– Ika Mauro. Nuk mund ta filloj jetën me ty kështu. Kam nevojë të… Nuk e di ç’kam nevojë. Dua të iki. Mos më pengo të iki. Nuk mund të jetoj me një tjetër qenie njerëzore për ca kohë.
Ajo përkulet dhe merr valixhen e vogël. Siekeniemri kthehet i alarmuar. Ajo nis të largohet pa kthyer më kokën dhe Siekeniemri e ndjek në heshtje sikur të jetë truproja i saj. Mauro e ndjek për pak hapa, por ajo i bën shenjë rreptësisht që të mos.
– Ti s’ke të drejtë t’ia mbyllësh dyert jetës në këtë mënyrë, – thotë Mauro me zë të ulët.
Por as ai s’ka të drejtë ta torturojë me dashurinë e tij. Ajo duhet të tresë gjithë atë që i kanë dhënë të gëlltisë ato dy vjet. Në do mundet kurrë të tresë. Mauro e ndjek me mjaft largësi, por Suela kthehet dhe i leh me tërbim që ta lerë të qetë. Ai ndalet përfundimisht.
Ai do ta presë. Ndoshta ajo do kthehet një ditë, i thotë Mauro qytetit të lindjes. I betohet në heshtje qytetit, tek ndjek siluetën e Suelës që largohet në binarin mbushur kalimtarë, i thotë se do ta presë, edhe pse as vetë nuk i beson deri në fund këtij premtimi.
Ndoshta ajo kthehet një ditë si për mrekulli, në trup nuk do ketë më atë fjalë-tatuazh-dënim absurd, nuk do ketë më shenjat e bishtave të cigareve shuar mbi shpirtin e pafajshëm, nuk do ketë kaluar nga trotuarët plot me iluzion humbjeje njerëzore, nuk do i ketë buzëqeshur kurrë një klienti – blerës mishi.
Do jetë plot shpresa, si atëherë, kur dyert e Atjeposhtit u hapën papritur dhe turma e burgut më të egër të kontinentit u derdh rrugëve e dehur, e çmendur nga droga e lirisë që pabesisht e shakulloi përtokë në një overdozë vilane.
Suela do të kthehet. Apo më mirë do të vijë.
Një qënie e pastër me flokët në erë dhe krahët shpalosur qiellit.
Ai do bjerë çmendurisht në dashuri me të. Ajo do t’i hidhet në krahë. Do të jetë kështu kur ajo të kthehet. Edhe pse kjo nuk do të ndodhë.