Sëmundjet tubulare dhe intersticiale

15 captures08 Jan 2004 – 31 Dec 2010successfailAbout this captureCOLLECTED BY Organization: Internet Archive The Internet Archive discovers and captures web pages through many different web crawls.At any given time several distinct crawls are running, some for months, and some every day or longer.View the web archive through the Wayback Machine. Collection: Wide Crawl started October 2010 Web wide crawl with initial seedlist and crawler configuration from October 2010 TIMESTAMPSThe Wayback Machine – https://web.archive.org/web/20101231181928/https://argjiro.net/albi/white/meded/?book=1&chapter=6&subchapter=4Sëmundjet tubulare dhe intersticiale
A. Nefriti intersticial i shkaktuar nga barnat
1. Amfotericina, aminoglukozidet, dhe kontrasti radiografik janë helme për qelizat tubulare.
2. Penicilina, sulfonamidet, diuretikët, dhe antiinflamatorët josteroidë shkaktojnë nefrit alergjik, dmth dëmi i veshkave shkaktohet me mekanizëm hipersensitiviteti.
3. Shenjat dhe simptomat: piuri, proteinuri, hematuri, oliguri, eozinofiluri, ekzantemë makulopapuloze, eozinofili, dhimbje në ije, ethe; eozinofiluria është e rrallë por është patognomonike për nefritin tubulointersticial të shkaktuar nga hipersensitiviteti dhe për atheroembolizmin.
4. Diagnoza: vendoset klinikisht dhe konfirmohet nga përmirësimi i nefritit pas ndërprerjes të ilaçit shkaktar.
5. Trajtimi: ndalim i ilaçit shkaktar; mund të përdoren edhe kortikosteroidët nqs nefriti është imun. Nganjëherë nefriti është i parikthyeshëm dhe përmirësimi nuk ndodh.

B. Nekroza tubulare akute
1. Është shkaku numër 1 i pamjaftueshmërisë akute të veshkave.
2. Shkaqet e nekrozës tubulare akute janë:
a. Ischemia (p.sh. trauma, hemoragjia).
b. Helmet (p.sh. metalet e rënda, barnat si aminoglukozidet, cefalosporina, tetraciklinat, amfotericina).
c. Sepsisi.
d. Rhabdomioliza.
3. Nekroza tubulare akute ka 3 faza:
a. Faza prodromale.
b. Faza oligurike.
c. Faza postoligurike.
4. Trajtimi:
a. Shmangie e shkaktarit të nekrozës.
b. Lëngje intravenoze për të mbajtur lart prodhimin e urinës.
c. Analiza të elektroliteve.
d. Diuretikë nqs pacienti bëhet hipervolemik.

C. Çrregullimet e funksionit tubular
1. Acidoza renale tubulare:
a. Ka 4 tipe të acidozës renale tubulare.
b. Acidoza tubulare renale tip III është e rrallë; acidoza tubulare renale tip III është sëmundje e lindur që shihet tek fëmijët. Për 3 tipet e tjera shih tabelën 1.

Tabela 1. Acidoza renale tubulare.KarakteristikatpH i urinësTipi I

Tipi II

Tipi IV

2. Diabeti insipid.
a. Vjen si pasojë e mosprodhimit të hormonit antidiuretik (diabet insipid qendror) ose si pasojë e rezistencës të veshkave ndaj hormonit antidiuretik (diabet insipid nefrogjen).
b. Shenjat dhe simptomat: poliuri, polidipsi, nokturi, densitet i urinës nën 1010 kg/m3, osmolalitet i urinës nën 200, osmolalitet i serumit mbi 300.
c. Diabeti insipid qendror:(i) Mund të jetë parësor (idiopatik) ose dytësor (si pasojë e traumës, infarktit, granulomës, ose infeksionit fungal ose tuberkular të hipofizës;(ii) Trajtimi = desmopresinë (DDAVP) në hundë.
d. Diabeti insipid nefrogjenik:(i) Sëmundja parësore është e lindur, gjeni ndodhet në kromozomin X, dhe mund të përmirësohet me kalimin e kohës;(ii) Sëmundja dytësore shihet në drepanocitozë, pielonefrit, nefrozë, amiloid, mielomë multiple, ose në trajtim me barna si aminoglukozidet, litiumi, demeklociklina;(iii) Trajtimi = pirje uji, pakësim i kripës.
e. Diagnoza = ndalim i pirjes të ujit. Pacientit pastaj i jepet vazopresinë. Në diabetin insipid qendror, pas dhënies të vazopresinës osmolaliteti i urinës bëhet 10% më i lartë sesa osmolaliteti i serumit. Në diabetin insipid nefrogjen osmolaliteti i urinës dhe i serumit nuk ndryshon pas dhënies të vazopresinës.

3. Sindromi i sekretimit të gabuar të hormonit antidiuretik
(Syndrome of Inappropriate ADH).
a. Shkaktohet nga(i) Sëmundjet e sistemit nervor: trauma, tumoret, sindromi Guillan-Barre, hidrocefalia;(ii) Sëmundjet pulmonare: pneumonia, tumoret, absceset, sëmundja obstruktive kronike;(iii) Sëmundjet endokrine: hipotiroidizimi, sindromi Conn;(iv) Barnat: antiinflamatorët josteroidë, antidepresivët, kemoterapia, diuretikët, fenotiazina, hipoglicemikët oralë.
b. Diagnoza = hiponatremi euvolemike, me osmolalitet urinar mbi 300 mOsm/kg.
c. Trajtimi: kufizim i ujit, solucion fiziologjik intravenoz, demeklociklinë. Korrigjimi i shpejtë i hiponatremisë mund të shkaktojë mielinolizë centrale të ponsit.

9 prill 2003