I
Kush lë mikenë që ka
Edhe ndahetë me shokë
Për të fituar para,
nuk i ka mëndë në kokë.
Ikni more të mjerë,
Ikni deti tek t’u nxjerrë,
Se për mua dashuria,
Ara, vreshti dhe shtëpia
më bëjnë të rroj me gas,
Se s’dua të lë gjë pas.
S’dua të iki si përpara,
Dua të rroj nëpër ara,
Mikja pranë të më ketë,
të punoj aratë vetë.
Fatmirosh, mot e nga mot
Grur’ e misër të kem plot,
Të kem raki, të kem verë
të ëmbëlë si sheqerë.
Të vete me bagëti,
Me qe, me dhën e me dhi,
Dhe t’i shpie rrëzë malit,
Të hanë majën e barit;
Dhe kur të pjellë një dhi
Do t’i vë kecnë në gji.
Nuk iki nga Shqipëria
Si punojn’ ata që s’dinë,
Mos e dhëntë perëndia,
Të ndahem me dashurinë,
Sa të mund të rroj me pak,
Po këtu të bëhem plak.
Dhe në vuaj, le të vuaj,
Të mos vdes në vënd të huaj!
Të shoh mëmën e babanë,
Të kem dhe motratë pranë,
Dhe kur të vdes të më qajnë
Pas zakoneve që kanë:
Të më marrënë në duar,
Të qajnë me lesh lëshuar,
Dhe mikia, kur të vijë,
Të qaj’ e të ulërijë.
II
Ku janë vaftet e parë,
Stërgjyshët sa mirë qenë
Shkonin jetën pa ndarë
Edhe dojnin mëmëdhenë.
S’kish pampor e s’kish gjemi.
Nukë vinin të fitonin,
Atdhenë s’e lij njeri,
Po punonin edhe shkonin.
Kau nukë kishte zgjedhë,
As fre për kalin e fortë,
Dhe ai s’kish njeri të vjedhë,
Shtëpitë qenë pa portë.
Aratë s’kishnin sinuar,
S’kish të pasur e të varfër,
Dheu qe i lulëzuar,
Kafsh e njerz rronin të afër.
Nukë kishte njerz të liq,
Se lufta s’kishte dhe dalë
Gjithë bota qenë miq,
Qenë vëllezër në ballë.
Po tani, zot i vërtetë,
Njeriu ngjan me arinë!
Nukë hiqetë kjo jetë,
Se njeriu ha njerinë!
Sot s’mbretëron dashuria,
Nukë kemi dashuri,
S’na mbeti as trimëria,
Sot rrojmë në robëri.
III
Sot e tutje në shtëpi
Mikia të mbretërojë,
Cilido nga miqt’ e mi
Për zonjë duhet ta njojë.
Kur të vete nëpër ara,
Kur të korr e kur të mbjell,
Të kem mikenë përpara,
Kur të shij e kur të vjel,
Dhe në stan, kur të më shojë,
Me qe, me dhën e me dhi,
Mikia t’i numërojë
S’e mos m’i vjedhë njeri.
Të më zbukurojë stanë,
Të bëjë djathë të butë,
T’u hedhë qenve të hanë,
Të na ruajn’ nga hajdutë.
Edhe nata kur të vijë
Të marr mikenë në gji. . .
Dhe hënëza të na ndrijë
Dhe të na kenë zili.
